Ik neem jullie mee….mee in mijn verhaal over krachtig blijven, of weer worden nadat je uit je comfortzone ben geweest.

Ik had het vanavond, tijdens mijn wekelijkse training zelfverdediging welke ik sinds januari volg. Tuurlijk kom ik weleens thuis met blauwe plekken of een pijnlijke spier, ik ben er zelfs trots op dan! Verworven tijdens een les, waar je elkaar blijft zien als partner in de sport, waar respect heerst en je elkaar waardeert. Deze les begon niet anders maar door ongelukkige samenloop van omstandigheden en, hey vooruit…..mijn minder goede verdediging op dat moment, krijg ik een harde elleboogstoot op mijn wenkbrauw. Ik voel de zwelling komen, maar ook die traan. Wat is dit?! Ik duw het weg, eerst even wrijven over die bult….kom op weer doorgaan. Maar doorgaan lukt niet, ik kan het niet maar ik wil het ook niet. Meteen komt de trainer naar me toe. We wisselen een blik uit, hij weet en ziet al wat ik nog wegduw. Met een verleden van geweld en mishandeling is zo’n eerste confrontatie vaak heftig. We beslissen te gaan koelen, de zwelling tegen gaan en even zitten.

Pats boem, daar is ie

Het moment waarop heden en verleden elkaar ontmoeten. De tranen komen, ik kan ze niet tegenhouden. Dat ze over mijn wangen rollen waar anderen bij zijn interesseert me niet, ik laat het komen zoals het komt. Het is niet zozeer de pijn van de zwelling, het is oude pijn die mij terug slingert in de tijd. Het is nieuw voor me, dat iets dat al zo geheeld is, iets dat al zo veel jaren naar de achtergrond aan het verschuiven is weer even een plek op de voorgrond inneemt. Een letterlijke ontmoeting van het heden en mijn verleden. Zonder het teveel te analyseren met woorden ervaar ik de opschudding van emoties. Het verdriet van toen in contrast met de kracht van nu, het machteloze van toen in contrast met de daadkracht van nu, uit het veld geslagen zijn toen in contrast met de bewustwording van nu. Ik ben, in het hier en nu, in staat om met deze ervaring om te gaan. Ik herken wat er gebeurd in mij, ik erken wat het met mij doet, ik kan er daardoor wat mee. Wat dat is? Ik GROEI!

Opschudden, herschikken en integreren

Toen ik weer rustiger was en mijn woorden hervond legde ik uit hoe het werkte voor mij op dat moment. Ik vertelde dat je het kon zien als iets dat je altijd netjes opgeborgen hebt liggen in de kast, op een nette stapel, die stapel valt een keer om. Je pakt de hele stapel eruit, komt een oude trui tegen die je niet meer past, die mag uit de kast, vouwt de stapel opnieuw netjes op en plaatst het terug in de kast. De stapel is de stapel van daarvoor niet meer. En dat is goed. De stapel valt niet meer om, de stapel past nu beter in de kast, de deur kan weer dicht en mag ook dicht. Zo is het met mij ook, ik haal iets uit mijn kast wat niet meer past zodat er ruimte komt voor iets nieuws, iets wat mij zoveel beter past.

Door dit zo tot me te nemen, dit echt te voelen zonder teveel woorden over hoe en waarom, heb ik het echt kunnen doorleven. Ik voel dat ik gegroeid ben in vele opzichten. Dit maakt me niet meer klein en onzeker, ik zie het als een vorm van groei, flexibiliteit en zelfredzaamheid. Dat lukt niet in een dag maar is een mooi proces waar ik zelf de hand in heb.

Ik kies er iedere dag voor om in mijn kracht te staan, te groeien en bovenal kies ik bewust voor zelfliefde. Daardoor kom ik los van oude patronen, overtuigingen en blokkades en groei ik dichter naar de ware persoon die ik in essentie ben.

Wil je dit ook bereiken? Ik help je met liefde en daadkracht, neem gerust contact op voor een eerste gesprek.

Lief voor jezelf,

Annemarie Derickx Lodder

Wings & Tears

Krachtcoach

Share This