Dit keer geen Suus, geen geweld en dwang. Vandaag een kijkje in mijn leven als Annemarie waarin ik naar binnen wil keren en heel stil ben maar mijn gedachten en gevoel laat stromen via letters en woorden. Dat geeft rust en erkenning aan wat ik denk en voel. En het begint zo…

Vanmorgen liep ik terug naar huis, de meiden zijn naar school gebracht en ik wandel rustig terug. Mijn blik ziet de prachtige doorgang bij de begraafplaats en even bekruipt mij het gevoel dat ik er moet gaan kijken. Een huivering gaat door mij heen, ik voel hoe een traan zich opdringt maar zich ook gemakkelijk laat wegzakken wanneer ik door het open hek naar voren stap. Normaal gesproken loop ik rechtstreeks naar het plekje van mijn moeder maar vandaag is het anders. Mijn gedachten worden getrokken naar het graf van mijn schoonfamilie. Ik ben rustig en kalm vanbinnen, hoor de auto’s voorbijrazen maar dat is ver weg zo lijkt het. Op de ommuurde begraafplaats heerst die vredige stilte die ik nergens anders heb kunnen ervaren. Ik denk terug aan een intens moment gisteren wat mij diep geraakt heeft.

Een gesprek waarbij ik mijn geliefde heb zien breken.
Een gesprek waarbij ik zag dat hij inzichten kreeg.Een gesprek waarin diepe overtuigingen zichtbaar werden.
Een gesprek waarbij angst en verdriet opnieuw beleefd werden.
Een gesprek vol dualiteit.
Een gesprek waarbij hij de kans kreeg om opnieuw te kiezen.
Een gesprek waardoor hij weet dat er een warm thuis is.
Een gesprek waarbij liefde de moedertaal was.

Er zijn momenten in je leven die terugkeren, bedoeld om je verder te brengen dan waar je was. Niet om je te jennen en pesten maar om je nog meer te helen, om overtuigingen opnieuw te bekijken. Zijn ze nog passend voor jou? Is het nog jouw waarheid? Of leef je de waarheid en het leven van een ander? Omdat je dan pas het gevoel hebt dat je geliefd bent en gewaardeerd wordt? Ben je altijd overeind gebleven, in elk gevecht met een ander of juist met jezelf? Heb je altijd gedacht en gevonden dat je niet anders kan? Gister beleefden wij een mooi moment, mooi omdat er nu momenten zijn waarop heling kan plaatsvinden. Het wegstoppen en sterk blijven mochten even gas terugnemen. Hij kon zijn hoofd neerleggen en het opnieuw laten stromen, alle moeilijke gevoelens van angst en verdriet konden de ruimte krijgen om op te schuiven naar een betere plek in hem. En zo werd een gesprek een opening naar een nog fijner leven. Een leven waarin hij geluk, respect en het gevoel van thuiskomen nog meer kan omarmen. En ik…..ik hoor bij dat stuk. Met al mijn liefde en kunnen zal ik hem helpen, mijn schouder is voor hem nooit bezet, mijn hart is nog groter door de liefde voor hem te laten stromen. Met trots kijken we samen naar onze spiegelkindjes. Hun bijdrage in ons leven, maakt dat we steeds weer opnieuw kiezen voor heling, thuiskomen bij jezelf en liefde. Zo leven we met de trauma’s uit ons verleden, creëren we ruimte en vrijheid om te geven, nemen en delen. Ieder op onze authentieke wijze maar altijd met liefde als Moedertaal.

Lief voor jezelf,
Annemarie

Share This