Beer en ik, Forever Friends
Waar gaat dit nu weer over denk je misschien maar ik kruip in de pen om jullie mee te nemen in mijn verhaal. Het verhaal over jawel…een knuffelbeer.

Het is 1 januari, bijna 19 jaar geleden dat ik gebeten werd door een hond in mijn gezicht. De hond van mijn nieuwe vriendje, even na de definitieve break met mijn verleden. Het is een litteken dat ik altijd zal dragen, zichtbaar en voelend, de rest van mijn leven. No big deal denk je misschien, dat hebben zovelen en dat klopt. Van tegen de vensterbank lopen tot lelijk vallen op het schoolplein…It’s all in the game wanneer je opgroeit. Mijn verhaal achter dit litteken is echter anders, anders omdat het geen valletje of stoten was, anders omdat dit mijn verhaal is.

Wanneer ik thuiskom met een kin vol hechtingen en zwellingen wacht daar een lieve verrassing op mij; een meter hoge Forever Friends-beer. Die moest mijn leed en pijn een beetje verzachten. Wat volgde was een jarenlange koestering van de lieve oogjes en zachte uitstraling van ‘beer’. Ik verhuisde naar mijn eigen studio, beer ging mee. Ik kwam terug thuis wonen en ook beer kwam thuis. Ik ging bij mijn grote liefde wonen en ook beer ging mee naar zijn huis. Ook toen de kinderen geboren werden stond daar de beer op de kast in de kinderkamer. Met vragende ogen heeft manlief mij weleens gevraagd of hij weg kon naar een kindje dat er blij van werd maar nee nee nee…beer moest blijven. En zo werden wij samen ouder.

Gisteravond zag ik daar in ene een oproepje van een lieve bekende, vanuit een goed hart zocht zij spulletjes om een gezin mee te verrassen die wat warmte en liefde kan gebruiken. En daar gebeurde het…ik typte de woorden; ik heb nog een hele speciale beer, wel een meter hoog en die zoekt een nieuw plekje. Oeps….

Vanmiddag werd hij opgehaald, met zijn strik om. Klaar om elders lief en leed te delen, zijn zachte uitstraling te laten troosten. Er wacht een meisje op hem en het is oké om beer mee te geven. Ik voel het vanbinnen, het is goed. Maar toen kwam het…. Tranen, snikken, diepe ademteugen. Waar komt dit vandaan?

Dit zit zo diep. Iedere dag keek ik even naar hem, zittend op de kast. Toekijkend en wakend terwijl ik een boekje voorlees voor het slapengaan van mijn kleine trots. En nu is er een leeg plekje…op de kast en in mij.

Er is een stukje diep verstopte Suus in mij vrijgelaten.
In het jaar voorafgaand aan de beet is er een moment geweest waarop mij gevraagd werd wat ik wilde inzetten als straf als zou blijken dat ik mij niet aan de toentertijd opgelegde regels hield. Zoals ik eerder een keer vertelde in een blog veranderden die regels nogal eens, je begrijpt dat zo’n vraag dan nogal tricky is. Uit een gevoel van wanhoop en moeheid was mijn antwoord ‘neem mijn leven’….
Ik kon niet meer. In mijn gedachten kon je niet meer van mij krijgen dan mijn laatste adem. 20 Jaar oud, moegestreden. Neem mijn leven dan maar. Fout geantwoord.
Het juiste antwoord was; je gezicht verminken. Gedachten daarachter? Dan zou ik iedere dag, de rest van mijn leven, eraan herinnerd worden. Hij kreeg gelijk…Die verminking in de vorm van dit litteken is nu een dagelijkse herinnering. Aan keuzes, aan emoties, aan een reis die heb gemaakt van het meisje toen naar de vrouw van nu. Dat voelt als een schuddebol met sneeuwvlokjes dat hevig is geschud. Ik kijk ernaar en zie hoe langzaam de vlokjes neerdwarrelen op hun nieuwe plek. Net zoals beer ook een nieuwe plek krijgt. Het is niet voor niets een Forever Friends-beer, zo zullen wij ook altijd forever friends blijven in mijn herinneringen.

Nieuwe herinneringen makend die de pijn en het verdriet overschaduwen, accepteer ik de lege gekomen plek met veel liefde, neem ik afstand van de emoties die erbij kwamen bij het weggeven van de beer en kijk ik vooruit naar de mogelijkheden die voor mij liggen. Wat heeft het universum nog meer voor mij in gedachten?!

Lief voor jezelf, en elkaar!

Annemarie
Wings & Tears

Share This